[HP Fanfic] Chocolate Crisis #01

posted on 14 Nov 2008 20:51 by dahliafiction

[HP Fanfiction] Chocolate Crisis - Part 01 -

Title: Chocolate Crisis #01

Author: Dahlia

Fandom: Harry Potter

Category: Romance/Humour

Pairing: SB/RL (ซิเรียส/รีมัส)

Rating: PG-13

Spoilers: ไม่มีจ้ะ

Disclaimer: แฮร์รี่ พอตเตอร์และคณะเป็นของคุณ J.K. Rowlings และ สนพ. อื่นๆ อื่นๆ และอื่นๆ มากมายทั่วโลก แต่ฟิกเรื่องนี้เป็นของเรานะจุ๊~ ดังนั้น ขอสงวนสิทธิ์ห้ามลอกเลียนแบบ ดัดแปลง หรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งของฟิกเรื่องนี้ไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนก่อนนะคะ

Summary: “อยากรู้จริงว่าระหว่างซิเรียสกับช็อกโกแลต รีมัสจะชอบอะไรมากกว่ากัน”

สมัยที่ยังเป็นนักเรียนอยู่ ช่วงเวลาที่คุณโปรดปรานมากที่สุดคืออะไร ?

แน่ล่ะ คำตอบมีมากมาย : วันปีใหม่ วันคริสต์มาส วันครบรอบสถาปนาโรงเรียน วันกีฬาสี หรือแม้แต่วันสอบปลายภาค

แต่ถ้าเป็นนักเรียนฮอกวอตส์ - - แน่นอน คำตอบก็คือ คริสต์มาส ฮัลโลวีน และวันเสาร์สุดท้ายของเทอม

ทำไมถึงต้องเป็นวันเสาร์สุดท้ายของเทอมด้วยล่ะ ?

ก็เพราะว่ามันเป็นวันที่พวกเขาได้รับอนุญาตให้ไปเที่ยวฮอกส์มี้ดน่ะสิ

ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีขาวกระจ่างสดใส เด็กๆ ต่างห่อหุ้มตัวมิดชิดในเสื้อคลุมและผ้าพันคอ เดินเรียงแถวข้ามสนามโคลนที่มีเกล็ดน้ำแข็งเป็นประกายวิบวับ หัวเราะกระซิบกระซาบกันอย่างเบิกบานใจผ่านประตูโรงเรียนไปสู่หมู่บ้านฮอกส์มี้ดที่สวยน่ารักเหมือนภาพในบัตรอวยพรวันคริสต์มาส กระท่อมหลังเล็กๆ มุงหลังคาด้วยหญ้า และร้านค้าต่างๆล้วนแต่มีชั้นเกล็ดหิมะปกคลุม ที่ประตูมีช่อดอกฮอลลี่แขวนไว้ เทียนไขสวยๆ หลากสีสันผูกระย้าอยู่กับต้นไม้ตลอดสองข้างทาง - - การไปเที่ยวฮอกส์มี้ดเป็นสิ่งพิเศษสำหรับทุกคน ไม่เว้นแม้แต่กับนักเรียนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นขาโจ๋หัวโจกหรือตัวกวนแสนกลก็ตาม

“โอ้ย มือชั้นจะกลายเป็นน้ำแข็งแล้ว ไปนั่งพักในร้านไม้กวาดสามอันกันเถอะ” เด็กชายตัวอ้วนเตี้ยที่เดินตามกลุ่มเพื่อนอีก 3 คนชักชวนแกมขอร้อง

“เจมส์ นายพาปีเตอร์ไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะแวะฮันนี่ดุกส์เป็นเพื่อนรีมัสหน่อย เห็นว่าเมื่อกี๊ลืมซื้อช็อกโกแลตเปปเปอร์มินต์ครีมน่ะ” เด็กหนุ่มร่างสูงใบหน้าคมคายหันไปกล่าวกับเพื่อน ในขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังจูงเด็กชายร่างผอมผมสีน้ำผึ้งอยู่ “สั่งเครื่องดื่มให้ด้วย ฉันอยากกินเรดเคอเรนท์รัม”

“ ซิ – เรียส – เป็นนักเรียนห้ามสั่งของแบบนั้น” ร่างบางตาขวาง

“ เอาเถอะ ชั้นจะสั่งบัตเตอร์เบียร์ไว้ให้ก็แล้วกัน รีบๆ ตามมาล่ะ” เจมส์หัวเราะ - - ทั้งหมดจึงแยกกันเป็นสองทาง ปีเตอร์พยายามก้าวเร็วๆ ให้ทันเพื่อนร่างโย่งของตน

“รีมัสนี่ชอบช็อกโกแลตจริงๆ เลยนะ ที่ซื้อไปเมื่อกี๊ก็แทบจะถือไม่ไหวแล้ว นี่ยังกลับไปซื้อรอบสองอีก” เด็กชายตั้งข้อสังเกตอย่างขบขัน “อยากรู้จริงว่าระหว่างซิเรียสกับช็อกโกแลต รีมัสจะชอบอะไรมากกว่า”

“อ้าว ก็ลองถามเค้าดิ”

“ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวโดนซิเรียสเตะ”

เด็กทั้งสองเดินข้ามถนน ตรงไปยังโรงแรมเล็กกระจิ๋วหลิว เจมส์ผลักประตูเข้าไป บรรยากาศภายในร้านไม้กวาดสามอันอุ่นสบายและมีควันอบอวล เสียงจ้อกแจ้กอื้ออึง คนแน่นจนล้น ดูเหมือนว่าจะมีอะไรพิเศษเพราะที่ว่างหน้าเตาผิงข้างต้นคริสต์มาสสวยงามมีเวทีเล็กๆ ยกสูงอยู่ เด็กหนุ่มสังเกตเห็นผู้คนไปมุงออกันอยู่รอบๆ บริเวณนั้น จึงสอดส่ายสายตาหาที่ว่างที่ใกล้เวทีที่สุดก่อนจะดึงแขนเพื่อนร่างอ้วนฝ่าฝูงคนเข้าไปยังโต๊ะกลมตัวเล็กข้างหน้าต่าง เป็นจังหวะเดียวกับที่มาดามโรสเมอร์ทาเจ้าของร้านผู้ทรงเสน่ห์ก้าวขึ้นเวทีพอดี เธอกระแอมเบาๆ ใส่เครื่องขยายเสียงวิเศษ

“ทิวาสวัสดิ์ค่ะท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย - - ดิฉัน - - ในนามของหมู่บ้านฮอกส์มี้ด - - รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะประกาศให้ทราบว่าเราจะมีกิจกรรมพิเศษร่วมกันในช่วงปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง”

ฝูงชนเบื้องล่างส่งเสียงรับกันเฮฮา มาดามโรสเมอร์ทายิ้มหวาน

“เนื่องในโอกาสครบรอบ 200 ปีของฮอกส์มี้ด เราจะมีงานคาร์นิวัล และการแข่งขันประกวดร้องคาราโอเกะชิงรางวัลกันค่ะ !”

ประตูร้านไม้กวาดสามอันเปิดออกอีกครั้ง ลมแรงวูบหนึ่งหอบเอาเกล็ดหิมะเข้าไปด้วย รีมัสมองหาเพื่อนที่ล่วงหน้ามาก่อน โดยมีซิเรียสหอบถุงใส่ช็อกโกแลตพะรุงพะรังตามหลัง เจมส์โบกมือเรียกเด็กชายทั้งสองให้มานั่งด้วยกัน ซิเรียสยิ้มกว้างเมื่อเห็นบนโต๊ะมีบัตเตอร์เบียร์ร้อนๆ ฟองฟูวางรออยู่

“ทำไมวันนี้คนเยอะจัง มีเรื่องอะไรกันเหรอ” รีมัสจิบเครื่องดื่ม “แล้วนั่นเวทีอะไร”

“จะมีงานคาร์นิวัลล่ะ! มีประกวดร้องคาราโอเกะชิงรางวัลด้วย!” ปีเตอร์ตอบอย่างตื่นเต้น

“น่าสนุกนี่ !” ซิเรียสยกแก้วเบียร์ขึ้นซดรวดเดียวหมด ฟองขาวๆ เลอะตามมุมปากและไรหนวด เด็กหนุ่มหันไปหาคู่ซี้ “ ว่าไง? เจ ลงด้วยกันไหม?“

ซีกเกอร์หนุ่มแห่งกริฟฟินดอร์หัวเราะพลางส่ายหน้า “ขอบายว่ะ เรื่องร้องเพลงนี่ไม่ถนัด - -รีมัสว่าไง? ตอนปีหนึ่งเคยเป็นคอรัสในวงประสานเสียงนี่นา ”

“พูดอะไรอย่างงั้น มันไม่เหมือนกันซะหน่อย อีกอย่างตอนนี้ฉันเป็นพรีเฟ็คนะ เรื่องจะให้ร้องคาราโอ - -“

เสียงหวานๆ ของมาดามโรสเมอร์ทาดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา เธอเร่งเสียงผ่านเครื่องขยายเสียงวิเศษ

“และผู้ชนะเลิศสามารถเลือกรางวัลได้หนึ่งอย่างจากรายการทั้งหมดต่อไปนี้ - - ชุดเสื้อคลุมแคชเมียร์อย่างดีจากร้านมาดามมัลกินส์สาขาฮอกส์มี้ด - - คูปองแลกซื้อของเล่นแสนกลร้านซองโก้มูลค่า 50 เกลเลียน - - บัตรเติมบัตเตอร์เบียร์ไม่อั้นที่ร้านไม้กวาดสามอัน - -และสุดท้าย - - บัตรแลก Premium Chocolate 12 เดือนจากร้านฮันนี่ดุ๊กส์”

“จันทร์เจ้า ? จันทร์เจ้า เฮ้ย!! จะไป - -“

ไม่ทันที่อีก 3 ตัวกวนจะขยับ ร่างของพรีเฟ็คบ้านกริฟฟินดอร์ที่เมื่อกี้ยืนกรานปาวๆ ว่าการร้องคาราโอเกะทำให้ความน่าเชื่อถือลดลงก็แทรกผ่านกลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่ไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหล ซิเรียสได้ยินเสียงแจ้วๆ อย่างกระตือรือร้นดังมาจากด้านหน้าเวที

“ขอใบสมัครชุดนึงฮะ - - เอ้อ ถ้ายังไงขอรายละเอียดรายชื่อช็อกโกแลตพรีเมี่ยม – เอ้ย! ไม่ใช่ – หมายถึง รายละเอียดของรางวัลด้วยนะฮะ !”

“... สิงหาคม ‘Soleil Rouge’ - - ช็อกโกแลตฟัดจ์สีแดงกลิ่นเกาลัดคลุกด้วยน้ำตาลเกล็ดทับทิมที่จะหลอมเป็นลาวาอุ่นเมื่อเข้าปาก เนื้อช็อกโกแลตนุ่มหนึบหนับ ผสมรสเปรี้ยวของแครนเบอรี่และรสหวานฉ่ำของราสเบอรี่เคลือบอิงลิชคาราเมลที่กวนผสมจนเป็นเนื้อเดียวกัน - - อ๊าาา~ สุดยอด~~"

"ต่อไปเป็นอะไร...เดือนกันยา ‘Nonna Piccola’ - - ช็อกโกแลตสไตล์ซอร์เบ็ตกรุบกรอบในมิลเฟย*รสส้มจีน ( *Mille Feuill = วาฟเฟิลกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ) ที่เมื่อกัดแล้วตุ๊กตาน้ำตาลจะออกมาเต้นรำ ~ น่ารักที่สุดดด~~  ตัวช็อกโกแลตสีส้มสลับกับสีเขียว สีส้มกลิ่นอันเดอร์โทนซิตรัสและซินนามอน รสเปรี้ยวสดใส สีเขียวกลิ่นใบไม้อ่อนและยอดหญ้า.... - - อุ๊บ! เท้าปุย... อะไรของนาย”

ร่างบางหันมาเอ็ดเมื่อมือคร้ามยื่นผ้าขนหนูมาเช็ดปาก ซิเรียสทำหน้าตูม

“...น้ำลายยืด จันทร์เจ้า…”

เจ้าตัวเล็กรีบยกแขนเสื้อขึ้นป้ายหน้า ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“จริงๆ นะ... มันก็แค่ช็อกโกแลตน่า ถ้าอยากกินฉันจะซื้อให้เท่าไหร่ก็ได้ ไม่เห็นต้องประกวดประชันอะไรให้คนอื่นเขาดูเลย น่าอายจะตายไป”

“ อ้าว พูดอย่างนี้ดูถูกกันนี่ ตอนแรกนายยังอยากจะลงแข่งเลยไม่ใช่รึไง อีกอย่างนึงชั้นจะบอกให้ว่าช็อกโกแลต โดยเฉพาะอย่างยิ่งช็อกโกแลตพรีเมี่ยมของฮันนี่ดุกส์น่ะเข้าขั้นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก มันเป็นศาสตร์และศิลป์ที่ละเอียดอ่อนลึกซึ้งกว่าที่นายคิดมากนัก นี่ - - ดูนี่ - - ‘Four Season Vivaldi’ - - รวบรวมเอาความละมุนของฤดูใบไม้ผลิ ความแจ่มใสของฤดูร้อน ความเงียบงันของฤดูใบไม้ร่วง และความโศกเศร้าของฤดูหนาวไว้ในช็อกโกแลตเพียงแท่งเดียว ถึงขนาดนี้แล้วยังจะว่ามันเป็น ‘แค่ช็อกโกแลต’ อีกเหรอ”

รีมัสร่ายยาว

“โธ่ ก็มันเป็นโฆษณา จะเขียนชวนเชื่อแค่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ” ร่างสูงแย้งเสียงอ่อย

“แต่ชั้นว่าไม่นะ” เจมส์ซึ่งยืนฟังอยู่นานแสดงความเห็นขึ้นมาบ้าง “พวกเราทุกคนใครที่เคยกินช็อกโกแลตของ ฮันนี่ดุกส์ก็รู้ดีว่ามันอร่อยมากจริงๆ แล้วไม่ว่าคำโฆษณาจะน่ากินเหลือเชื่อหรือชวนอ้วกขนาดไหนพวกเขาก็ทำได้อย่างที่พูดทุกครั้ง หรือนายลืมเรื่องช็อกโกแลตอูแหว๊ะ อูแหวะ ที่เราส่งให้ลูเซียส มัลฟอยเมื่อตอนปี 2 ไปแล้ว ?”

“นั่นสิ แถมนี่ยังเป็นช็อกโกแลตพรีเมี่ยม 12 เดือนสุดหรูด้วย...” ปีเตอร์ทำหน้าเพ้อฝัน

“ แต่ว่า... นายสมัครลงแข่งก็ต้องเสียเวลาซ้อม การบ้านก็เยอะ แล้วยังงานของพรีเฟ็คอีกล่ะ ไม่มีทางทำได้หรอก เลิกคิดดีกว่าน่า...”

“สัปดาห์เดียวเอง ไปขอให้เอฟเวนส์ช่วยก็ได้นี่ แล้วค่อยแลกเวรกับเขาเป็นการตอบแทนทีหลัง” ซีกเกอร์หนุ่มแห่งกริฟฟินดอร์แนะขึ้นทันควัน รีมัสยิ้มลิงโลด “เยี่ยมเลย! เอาแบบนี้แหละ”

“แต่ว่า...”

“เลิกหาข้ออ้างซะที เท้าปุย นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะ ! ” ร่างบางหน้างอ “ ...ฉันจะไปหาลิลี่ - - ปีเตอร์จะไปเรือนกระจกใช่ไหม ออกไปพร้อมกันก็ได้” สองตัวกวนผละออกไป ทิ้งให้คู่หูร่างโย่งเฝ้าหอนอนในสภาพที่คนหนึ่งยืนอึ้งอ้าปากค้าง อีกคนกำลังกลั้นหัวเราะเต็มที่

“ ...ไอ่...เจ...” ซิเรียสหันมามองคู่ซี้พลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “อยู่ดีๆ ไปยุให้จันทร์เจ้าลงแข่งทำไม เอ็งมีแผนอะไรคายออกมาให้หมด”

“ปล๊าววว~” ลากเสียงยาว ทำหน้าซื่อ “แค่เห็นเพื่อนอยากทำ ข้าเก๊าะเลยช่วยสนับสนุนตามประสากัลยาณมิตร เอ็งนี่มองโลกในแง่ร้ายว่ะไอ้หล่อ”

“ไม่ได้โว้ย!! ไม่อนุญาต!!”

“ไม่ได้ตรงไหน ข้าฟังเอ็งกรอกหูอยู่ทุกวี่ทุกวันจนจะเป็นหูน้ำหนวก ~จันทร์เจ้าน่ารักอย่างโง้น~ จันทร์เจ้าน่ารักอย่างงี้~ ข้าว่าจับโปะนิดแต่งหน่อยดูท่าจะรุ่งแน่ล่ะวะ แถมถ้าเกิดรีมัสได้เป็นราชินีคาราโอเกะขึ้นมา เอ็งก็จะได้ชื่อว่ามีเมีย เอ้ย! ว่าที่เมีย เป็นนางงาม สมศักดิ์ศรีกับผู้สืบทอดอันดับ 1 ตระกูลแบล็กมากมายเชียยย~”

“ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ ข้าไม่อนุญาตเด็ดๆ แล้วก็อีกอย่าง จันทร์เจ้าของข้าน่ะน่ารักที่สุด ไม่ว่าจะประกวดอะไรก็ชนะเลิศแหงๆ เอ็งอย่าบังอาจเอาจันทร์เจ้าของข้าไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอีก มิฉะนั้นจะมีเฮมิใช่น้อย”

เจมส์ส่ายหัวพลางท้าวสะเอว “ข้าเข้าใจว่าคนที่ลงประกวดน่ะรีมัส - - ไม่ใช่เอ็ง ถ้าเค้าไม่มีปัญหาแล้วเอ็งจะมาโวยวายหาพระแสงดาบหักอะไรเนี่ย”

หนุ่มหล่อไม่ต้องตะไบทำปากขมุบขมิบ

“อะไร ?” เจมส์ชะโงกเข้าไปฟังใกล้ๆ

“หวงโว้ย!!” ใบหน้าคมเข้มเป็นสีแดงจัด “ข้าหวง ใครจะทำไม”

ซีกเกอร์หนุ่มหัวเราะก๊าก ตบไหล่เพื่อนรักป้าบๆ

“ช่วยไม่ได้ว่ะ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับรีมัส ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเอ็งนะไอ้หล่อ - - ข้าขอตัวก่อนแล้วกัน จะไปเอาหนังสือรวมฮิตคาราโอเกะมักเกิ้ลที่หอฮัฟเฟิลพัฟ” เด็กหนุ่มรีบชิ่งออกไปทิ้งให้คู่ซี้เต้นผาง ตะโกนไล่หลังมาลั่นๆ

“เอ็ง... ไอ้เจ... ไอ้เพื่อนทรยศ!! กลับมาคุยกันก่อนโว้ยยย~”

อ้าว~ ขืนแบไต๋ว่าที่ยุให้รีมัสลงแข่งเพราะงานพรีเฟ็คจะได้ยุ่งจนทำให้ลิลี่ไม่มีโอกาสได้สมัครประกวดบ้าง มีหวังถูกไอ้ยักษ์หน้าหล่อฉีกอกตาย แล้วเรื่องอะไรจะบอก :-P

ข้าก็หวงของข้าเหมือนกันนี่หว่า ฮี่ๆๆ...