A Box of Dahlia*

HP Fanfiction]  Chocolate Crisis - Part 02 -

 

Title:  Chocolate Crisis #02

Author:  Dahlia

Fandom: Harry Potter

Category:  Romance/Humour

Pairing:  SB/RL (ซิเรียส/รีมัส)

Rating:  PG-13

Spoilers:  ไม่มีจ้ะ

Disclaimer:  แฮร์รี่ พอตเตอร์และคณะเป็นของคุณ J.K. Rowlings และ สนพ. อื่นๆ อื่นๆ และอื่นๆ มากมายทั่วโลก แต่ฟิกเรื่องนี้เป็นของเรานะจุ๊~ ดังนั้น ขอสงวนสิทธิ์ห้ามลอกเลียนแบบ ดัดแปลง หรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งของฟิกเรื่องนี้ไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนก่อนนะคะ

Summary:   “อยากรู้จริงว่าระหว่างซิเรียสกับช็อกโกแลต  รีมัสจะชอบอะไรมากกว่ากัน”

 

"รู้สึกว่าพวกมันเข้าร่วมประกวดร้องคาราโอเกะที่ฮอกส์มี้ด  แล้วก็จะใช้เพลงของพวกมักเกิ้ลเพื่อสร้างความแปลกใหม่  ชั้นได้ยินไอ้เลือดสีโคลนอัลเฟรด  มักมิลลันบ้านฮัฟเฟิลพัฟคุยกับพอตเตอร์ที่ระเบียง"

"หึ  ก็เข้ากันดีนี่  พวกชั้นต่ำก็ร้องได้แต่เพลงชั้นต่ำเท่านั้นแหละ" 

เด็กหนุ่มร่างสูงในชุดคลุมขนสัตว์เบะปากอย่างดูถูกพลางสะบัดผมสีเงินไปด้านหลัง

"คิดไว้ไม่มีผิดว่าพวกนั้นจะต้องลงแข่งด้วย" เด็กสาวผมยาวเหยียดดำขลับผู้มีใบหน้างดงามเอ่ยขึ้นพร้อมหัวเราะเสียงแหลมอย่างมุ่งร้าย

"สำหรับฉัน  นี่เป็นโอกาสที่จะเล่นงานไอ้ลูกพี่ลูกน้องจอมยโสคนนั้นให้อับอายขายหน้า - - ก็ไอ้เด็กสกปรกที่ลงแข่งนั่นเป็นเพื่อนรักของมันนี่นะ"

"ยอดเยี่ยม เบลล่า"  เจ้าของเรือนผมสีเงินปรบมือให้  "มีความคิดดีๆ บ้างไหม"

"มี  แต่เห็นทีจะต้องรบกวนตุ๊กตาที่น่ารักของคุณแล้วล่ะค่ะ ลูเซียส" สาวน้อยเบลล่าแสยะยิ้ม  หันไปหาร่างโปร่งที่นั่งอยู่ในเก้าอี้มีที่เท้าแขนตัวใหญ่ข้างเตาผิง 

"อยากจะลองร้องเพลงของพวกเลือดสีโคลนไหม ? เซฟ"

"ไม่มีทาง" 

เป็นคำตอบแบบไร้อารมณ์ของเด็กชายผู้ถูกเรียกว่า ‘เซฟ' มือขาวซีดปิดหนังสือเล่มหนา "พวกนายจะทำอะไรก็ทำไป  แต่อย่ามาบังคับให้ฉันต้องทำอะไรทุเรศๆ อย่างนั้น"

"ทำไมจะไม่ได้  ถ้าชั้นสั่ง นายมีหน้าที่ต้องทำตาม - - หรือลืมไปแล้วว่าฉันอยู่ในฐานะอะไร และนาย - - อยู่ในฐานะอะไร - - เซเวอร์รัส"

เด็กหนุ่มในชุดขนสัตว์สีดำก้าวเข้ามาประชิด  โน้มตัวลงกดที่เท้าแขนทั้งสองข้าง  ดวงตาสีเทาวาววาบเหมือนงูใหญ่จ้องมองเหยื่อ  ร่างบางหน้าซีด  ผู้ถือไพ่เหนือกว่าหัวเราะในลำคอ 

"ไม่ต้องกลัว  คนอย่างลูเซียส มัลฟอย ไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับพวกเลือดสีโคลนหรอก - - ต่อให้เป็นแค่เพลงชั้นต่ำของพวกมันก็เถอะ"

"เราไม่ทำให้นายลำบากใจหรอก  เซวี่ที่รัก"  เบลลาทริกซ์ดัดเสียงอ่อนหวาน  "แค่อยากจะให้ช่วยใช้ความสามารถในการปรุงยานิดหน่อยเท่านั้นแหละ"

 

อีกด้านหนึ่ง - - ในหอกริฟฟินดอร์  เด็กชายร่างบางกับเพื่อนตัวอ้วนเตี้ยกำลังพลิกดูหน้านิตยสาร ‘มักเกิ้ลเรคคอร์ด : ออลไทม์เกรทเตสฮิต' กองโตบนเตียงอย่างกระตือรือร้น

"ฉันว่าอันนี่น่าสนใจดีนะ  ดูสิ เขาบอกว่าติดอันดับเพลงฮิตตั้ง 18 สัปดาห์แน่ะ"

"แต่ฉันว่าอันนี้ดีกว่า เนี่ยๆ - - อันที่คนร้องใส่ชุดสีแดงๆ เนี่ย - - โหย~ สุดยอด"

"ปีเตอร์... ฉันจะประกวดร้องเพลงไม่ใช่เต้นโคโยตี้"

"แต่ฉันว่าเลือกเพลงจังหวะเร็วๆ หน่อยก็ดีนะ  พอผู้ฟังรู้สึกสนุกก็จะให้คะแนนนายเยอะไงล่ะ"

"อืม ก็จริง  แต่ว่าถ้าอย่างงั้นฉันก็ต้องเต้นด้วยน่ะสิ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย  รีมัสน่ะเก่งออก หรือไม่ก็ให้ซิเรียสช่วยฝึกให้ก็ได้ ซิเรียสเต้นรำเก่งจะตายไป  เนอะ ซิเรีย - - "

- - ปึ่บ - -

เสียงปิดหนังสือดังขึ้นอย่างจงใจจากเตียงสี่เสาที่อยู่ทางขวา แถมเจ้าของเตียงยังดึงม่านปิดรอบประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วย  รีมัสเมินหน้า "ใครไม่อยากยุ่งก็ปล่อยเขาไปเถอะปีเตอร์  เราทำกันเองก็ได้"

 

ซิเรียสล้มตัวลงนอนในเตียงที่ปิดม่านมิดชิด  พลิกซ้ายก็แล้ว พลิกขวาก็แล้ว ก็ยังไม่สามารถสงบใจได้ - - รู้ว่าตัวเองทำให้รีมัสน้อยใจ  แต่ก็เป็นห่วงที่จะปล่อยให้รีมัสไปทำอะไรอย่างนั้น - -

"โอ้ย... หงุดหงิดโว้ย"  ร่างสูงบ่นงึมงำ  ยันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง  คว้าการ์ตูนที่อยู่ใกล้มือมาพลิกอย่างเบื่อหน่าย  ...ทำไมรีมัสไม่ยอมเข้าใจบ้างนะว่าเขาเป็นห่วงขนาดไหน  จะให้ปล่อยไปร้องเพลงเต้นรำอะไรก็ไม่รู้ให้คนอื่นดูที่ฮอกส์มี้ดน่ะมันอันตราย ถ้าเป็นเขาหรือเจมส์ก็ว่าไปอย่าง

ถ้าเป็นซิเรียสหรือเจมส์ย่อมทำได้ทุกอย่าง  แต่รีมัสทำไม่ได้

 

ทำไมล่ะ ?

 

เสียงแหงวๆ อย่างไม่พอใจของคนตัวเล็กดังขึ้นมาในโสตประสาท  "เลิกหาข้ออ้างซะที เท้าปุย  นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะ !" 

เด็กหนุ่มโยนหนังสือการ์ตูนทิ้ง คิ้วเข้มขมวดมุ่น  รู้ทั้งรู้ว่าแท้จริงแล้วที่ไม่อยากให้ทำก็เพราะ 'หวง' เสียมากกว่า ‘ห่วง' นั่นแหละ - - ซิเรียสถอนใจยาว  การทำใจแข็งกับรีมัสทำไมมันยากนักนะ...

 

... ออกไปง้อดีกว่า...

 

ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะดึงผ้าม่านออก เสียงผิวปากลัลล้าที่คุ้นเคยก็แทรกเข้ามา

"ว่าไง เลือกเพลงได้ยาง~ นี่ฉันเพิ่งไปส่งนกฮูกขอให้แม่ส่งซีดี MV ของนักร้องมักเกิ้ลมาให้แล้วนา เผื่อว่ารีมัสจะเอาไปซ้อมเต้น - -อ๋อ คนชุดแดงนี่ชื่อบริทนี่ย์  - - คนชุดขาวชื่อทาทา  - - ส่วนคนซ้ายชื่อเบนซ์ พรชิตา  ไม่ต้องห่วงนะรีมัส  ฉันสนับสนุนนายเต็มที่ ! "

เสียงเฮรับจากคนข้างนอกทำเอาหน้าหล่อๆ หงิกยิ่งกว่ามะเหงก  เด็กหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเนื้อหอมที่สุดใน ฮอกวอตส์ทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ต้นเสียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดหัว ( เท้าโผล่หน่อยๆ เพราะตัวยาวเกินผ้า ) ดูๆ ไปเหมือนเด็กขี้งอนไม่มีผิด

 

ฮึ่ม... ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้เจมส์   เผลอเมื่อไหร่พ่อเตะตูดบิดแน่เมิง~~

 

1 สัปดาห์ผ่านไปโดยที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นอกจากเรื่องที่ว่านักเรียนและอาจารย์ส่วนมาก ( แน่นอน - - ยกเว้นพวกสลิธีริน ) ต่างร่วมตื่นเต้นและเอาใจช่วยรีมัสที่จะเข้าลงแข่งงานประกวดร้องเพลง  ศาสตราจารย์ฟลิตวิกให้ยืมเครื่องขยายเสียงวิเศษสำหรับฝึกซ้อม  ในขณะที่มาดามพรอมฟรีย์และศาสตราจารย์ซินิสตร้ายินดีจะช่วยจัดการเรื่องเครื่องแต่งกายให้  ก่อนวันแข่งจริง  มาดามฮูทอนุญาตให้เด็กชายซ้อมร้องเพลงในสนามควิดดิชได้ เด็กนักเรียนต่างหอบางคนที่ไม่ได้กลับบ้านในช่วงปีใหม่ก็เข้ามาให้กำลังใจรีมัสด้วย บรรยากาศเป็นไปอย่างสนุกสนาน  - - และซิเรียสก็หงุดหงิดมากขึ้นทุกที  - - แต่กระนั้นก็ไม่มีใครระแวงสงสัยเลยว่ามีคนกำลังวางแผนร้ายบางอย่างอยู่

 

"ยังไม่ยอมคุยกับซิเรียสอีกเหรอ คราวนี้พวกนายโกรธกันนานเกินไปแล้วนะ" เจมส์เอ่ยขึ้นในขณะที่ช่วยเพื่อนรักตัวเล็กเก็บเครื่องขยายเสียง

"ฉันเปล่า - - หมอนั่นไม่พูดกับฉันเองต่างหาก" เด็กชายผู้มีเส้นผมสีน้ำผึ้งตอบห้วนๆ

"....ก่อนหน้านี้ ปีเตอร์เคยถามฉันว่าระหว่างซิเรียสกับช็อกโกแลต นายชอบอะไรมากกว่ากัน...  ดูเหมือนคำตอบจะเป็นอย่างหลังสินะ  เพราะนายยอมทะเลาะกับซิเรียสเพื่อช็อกโกแลตพรีเมี่ยมของฮันนี่ดุกส์นี่นา"  ร่างสูงเอ่ยอย่างขบขันแกมยั่วเย้า 

"บ้าเรอะ  - - โอเค ตอนแรกความอยากได้ช็อกโกแลตมันก็มีส่วน  แล้วฉันก็โมโหที่ซิเรียสห้ามไม่ให้ฉันทำแถมยังพูดเหมือนดูถูกกันอีก  - - แต่พอมาถึงตรงนี้แล้วความรู้สึกมันเปลี่ยนไปนะ  การลงแข่งนี่ทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองมีเพื่อนมากมายขนาดไหน  ทุกคนต่างก็อวยพรและเอาใจช่วย ...มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลยล่ะ" 

เด็กชายยิ้มกว้างอย่างจริงใจ 

"อีกอย่าง  ฉันไม่เคยเอาอะไรไปเปรียบเทียบกัน  ช็อกโกแลตฉันก็ชอบ  ซิเรียสฉันก็รัก - - มันไม่เหมือนกันซะหน่อย - - หรือนายเปรียบเทียบได้ว่าระหว่างควิดดิชกับลิลี่นายชอบอะไรมากกว่า ?"

ซีกเกอร์หนุ่มผงะ  ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม  ร่างบางหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาสีอำพันตอนนี้มีแววเจ้าเล่ห์เหมือนซิเรียสไม่มีผิด

"อย่านึกว่าตัวเองรู้เรื่องคนอื่นอยู่คนเดียวซี่~  เขาแหลม~ " 

เด็กชายตัวเล็กเขย่งเท้าตบไหล่เพื่อนตัวโย่งปั่บๆ  ออกเดินนำหน้าด้วยอารมณ์เบิกบานอย่างยิ่ง 

 

" เร็วๆ เข้า  กลับไปเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้กันเถอะ~"

 

 

- - To be continue - -